پرنده مهاجری که مقصد را در کوچ می یابد از ویرانی لانه اش نمی هراسد ...
یاربا یا تا کدامین لحظه باید سوخت
تا به کی چون شمع لرزان شعله ها افروخت
این پل بشکسته کی آخر می ریزد
در دل بی باورم باور می ریزد
کهنه شده تقویم عمر سر به سر پوچم
خسته از تکرار تلخ و خسته از کوچم
یارب اگر از گفتن ببندم لب نخا موشم
یارب که من آتشفشان سینه در جوشم
یارب یارب، به من بگو در روز جزا که بشکند این فاصله ها
چه پاسخی داری تو مرا!!!!
یارب یارب،از آنچه آوردی به سرم از این که کردی در بدرم تو خنده دیدی چشم ترم
اشک من با اشک یارم گر به هم آمیزد روز محشر پایه های ظلم تو می ریزد
همه ساله حج نمودن، سفر حجاز كردن
زمدينه تا به كعبه،سر و پا برهنه رفتن
دو لب از براي لبيك بوظيفه باز كردن
به مساجد و معابد همه اعتكاف كردن
ز ملاهي و مناهي همه احتراز كردن
شب جمعه ها نخفتن بخداي راز گفتن
زوجود بي نيازش طلب نياز كـــردن
به خـــدا هيچكس را ثمر آنقدر نباشد
كه بروي نا اميدي در بسته باز كردن
اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح
عریانش را دوست می داری
به نام حق
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.
به یاد سهراب سپهری که رفت به مدینه فاضله ای که همیشه ازاون حرف می زد و دنبالش بود .
خدا رو باید صدا کرد در همه حال به جای اینکه خودمون رو را افزایش ساعات عبادات محدود کنیم بهتری صادقانه تر اون رو صدا کنیمدر همه حال و شکر کنیم به خاطر همه چیزای که به ما داده واز اون کمک بخواهیم و اعتراف کنیم به کاراهایی که احساس خوبی از انجامش نداشتیم
واخر کلام:
خوشا بحال اونهای که بادلی ارام از این دنیا رفتن
